AGENDA:
| DECEMBER 2026 | ||
|---|---|---|
| 06/12 | Baroeg OT: Torturerama + Mancuerda + Daemorthan | |
| 12/12 | BRUNT (Wave • Grunge • Goth Rock • Metal) | |
| JANUARI 2027 | ||
| 30/01 | THE SMITHSONICS - The Smiths tribute | |
ZATERDAG 12 DECEMBER 2026
| BRUNT WAVE • GRUNGE • GOTH ROCK • METAL |
| ZA 12 DEC • VVK €10 • DEUR €12 • OPEN 19:00 |
| TICKETS • INFO • ROUTEBESCHRIJVING |
Dertig jaar na de laatste show keert de Rotterdamse band terug in de originele bezetting.
Waarom? Omdat die nummers daar blijkbaar nog steeds reden toe geven.
Is het gothic rock, grunge of metal? Het is het allemaal, zonder ooit echt ergens voor te hoeven kiezen. Gedetailleerd en sprankelend op het ene moment, zwaar en meedogenloos op het volgende, geregeld binnen hetzelfde nummer. Dat spanningsveld is er nog steeds.
En dan zijn er de teksten. Geschreven in de jaren negentig, maar in 2026 nog altijd scherp, kritisch en opvallend raak. Dezelfde vier muzikanten. Dezelfde nummers.
Nog steeds BRUNT.
ZATERDAG 30 JANUARI 2027
| THE SMITHSONICS The Smiths tribute |
| ZA 30 JAN • VVK €10 • DEUR €12 • OPEN 19:00 |
| TICKETS • INFO • ROUTEBESCHRIJVING |
There is a light that never goes out. In SoundVille blijkbaar al helemaal niet. Op 1 juni 2024 speelden The Smithsonics onze zaal uitverkocht; op zaterdag 30 januari 2027 keren ze terug naar de Oldegaarde. Een herkansing voor wie destijds te laat was, en voor wie erbij was vooral een uitstekend excuus om opnieuw vooraan te staan.
The Smithsonics doen niet aan pruiken, plastic bloemen of karaoke-met-een-gitaar. Ze pakken The Smiths waar het telt: Johnny Marrs helder rinkelende gitaren, stuwende baslijnen, nerveuze drums en teksten waarin romantiek, galgenhumor en zelfmedelijden voortdurend om dezelfde barkruk vechten. Met Maurissey achter de microfoon en Jacob, Rob en Bob in de rollen van Marr, Rourke en Joyce klinkt het herkenbaar, eigenzinnig en vooral volledig live.
Verwacht There Is a Light That Never Goes Out, How Soon Is Now?, This Charming Man, Bigmouth Strikes Again en Hand in Glove, maar ook het minder voor de hand liggende werk waarop de echte liefhebber zit te wachten. Geen wassenbeeldenmuseum en geen nostalgie onder een stolp. Gewoon vier muzikanten die begrijpen waarom The Smiths ruim veertig jaar later nog altijd tegelijk troosten, irriteren en onweerstaanbaar laten dansen.
The Smithsonics. Geen bloemen. Wel een volle zaal, als het aan ons ligt.